سرنوشت انسان تنهایی­ست

هرچند که ازدهام او را احاطه کرده باشد

او تنهاست، همیشه تنهاست

تنهایی تنها حصاری است که رهایی انسان را محال کرده است

انسان حتی گاهی در خودش هم تنهاست، در خود ِتنهایش،

او هیچ زمانی نمی­تواند همه­ی خودش را بلند فریاد کند

او آموخته است که در بدترین شرایط،

                             تنهایی­اش را با کسی قسمت نکند

سنگِ صبور، فلسفه­ی تنهایی ِانسان است