in manam___________________________________ این منم

گاهی درد

Mon, 22 Aug 2011 00:25:58 GMT

گاهی درد

فراتر از صدای فریاد است

گاهی درد

شرمسار از صدای فریاد است

سنگــــــــــــ صبور

Fri, 17 Jun 2011 23:40:24 GMT

سرنوشت انسان تنهاییست

هرچند که ازدهام او را احاطه کرده باشد

او تنهاست، همیشه تنهاست

تنهایی تنها حصاری است که رهایی انسان را محال کرده است

انسان حتی گاهی در خودش هم تنهاست، در خود ِتنهایش،

او هیچ زمانی نمیتواند همهی خودش را بلند فریاد کند

او آموخته است که در بدترین شرایط،

تنهاییاش را با کسی قسمت نکند

سنگِ صبور، فلسفهی تنهایی ِانسان است

زنــــــــــدگـــــــــــــــــــی

Thu, 16 Jun 2011 22:37:41 GMT

فردا وقتی نگاهت

به زندگی چشمک زد

از ستارهها خواهم گفت

هــــــــرزابـــــــــــ

Wed, 08 Jun 2011 23:01:48 GMT

در خلوتِ خویش

به انبانِ احساسهای بیمصرف

خیره ماندهام

احساسی ناب و بکر

که هرز میرود در هرزابِ روح من

فــــــــــــالش زمـــــــــــــان

Tue, 07 Jun 2011 23:59:29 GMT

گاهی زمان از آنچه باید باشد جلوتر است

گاهی هم عقبتر است

گاهی ما هم همچون زمان در جای خود قرار نداریم

این جابجایی در جسم و روح ما خانه میکند

دوگانگی در روح و جسم، ما را به چالش میکشاند

زمان را گم میکنیم

گویی در زمان به دنبال زمان میگردیم

هرچه به آن نزدیک میشویم، دورتر میرود

هرچه از آن دور میشویم، نزدیک میآید

زمان هویت خود را از هویت ما وام میگیرد

و ما که بی هویتی را تجربه میکنیم

این است که یا شوربای شور میشویم،

یا بینمکی میشود شور بختی ِما

آخرشم هیچ کداممان از هیچ کداممان سر در نخواهیم آورد

بیتکیهگاه به باور اوهام دل میبندیم

و از این دل بستن، دلداده میشویم و وانهاده

کوچ میکنیم از هیئت خود، به جلد دیگری در میآییم

سایهایی از سایهی وهم میشویم

نقش نگاه خود را از یاد میبریم

دیگر به تشخیص ِتشخّص ِخود نیز قادر نخواهیم بود

گنگ و خواب آلوده، فراتر از نگاهِ خود، نگاه میکنیم

آنچه میبینیم دیدن نیست، تصویری وهم انگیز از بودنِ ما است

ما دیگر ما نیسیتیم، نه اینکه نیستیم، هستیم

اما چیزی به نشانهی هست بودن در ما نیست

چیزی که هویتِ ما را با خود داشته باشد

هویتِ ما تغییر ماهیت داده است

ماهیت ما یا جلوتر از ما حرکت میکند و یا عقبتر

تصویری سایه دار میشویم

لبهی مرز ِبودنِ ما با مرز ِحقیقی ِما تفاوت میکند

ما دیگر خود نیستیم

بیگانهایی در سرزمین ِبیگانگی هستیم

اما وهم ِبودن هنوز در ما شعله میکشد

و در تبِ از خود دور بودن، میسوزیم

و این است مرض ِلاعلاج انسانِ امروز

انسانی که همه چیز هست جز خودش

همه چیز میبیند جز خودش را

به همه چیز فکر میکند، الا چیزی که باید به آن فکر کند

و چه سادهاند کسانی که برای چنین انسانی،

نسخههای قرونِ باطل را تجویز میکنند

قرونی که یک قران هم درد ِامروز را درمان نمیکنند

گاهی نسخهها شکل عوض میکنند

تا شاید بتوانند راهی به درون بیابند

کوئیلو میآید، توئیچل و اشو و کاستاندا و اقمارشان

شیطان پرستان هم بی کار نیستند

و دیگرانی که از آستین کابالاها و قبالاها سر برون میآورند

و چه آشی شود انسان با اینهمه آشپز رنگ و وارنگ

و سیاست هم همچون کرکس به جانش میافتد

تا هویتش را به یاد نیاورد

زمان گاهی عقب میرود، گاهی جلو

در هر دو حالتش کوک نیست نگاهِ ما

ساز ِناکوک، عاقبتش فالش زدن است

و صدایش به انکر الاصوات میماند

و عرعر میشود زندگی ِجماعتِ دوگانه سوز

گاهی گازش میگیرند و گاهی گازش میدهد

و مصیبت زمانی رخ مینماید که باور میکند،

بهتر از هر زمانی قوهی تشخیص دارد

قوهی تشخیص ِیک آدم ِبی تشخص از کدام آخور

تغذیه خواهد کرد

جز اوهام، جز اباطیل، جز وعدهی مزوران، و ...

چه چیز آرامش میکند

او دوست دارد که فریبش دهند،

میخواهد همچون بادکنکی بادش کنند

او به جای همهی نداشتههایش،

باورهای دروغ ذخیره کرده است

او ذخیرههایش را،

همچون گنجی در پستوی ذهن ِخود پنهان میکند

و خود را همچون ماری بر آن مینشاند

و تنها قدرتش در دفاع از ذخیرههایش، نیشش میباشد

او هیچ نیست جز تعفن ِحیوان بودن

او از دست رفته است، گویی هیچ زمانی به دست نیامده است

او آنقدر از خود دور شده است که تصویری را باور نمیکند

او تمام آینههای باورش را شکسته است

آینههای او هیچ تصویری از انسان بودن را ثبت نکردهاند

او قربانی تصویر آینههایی است

که تنها تصویرشان، زنگار ِافکار منجمد است

زنگاری که هر زمان، در بوق دمیده میشود

زنگاری که دلیل ِدوگانگی میشود

اینک فاجعه شکل گرفته است

و مار بر ذخیرههایش چنگ انداخته است

گویی حرمتِ ناموسش را حفاظت میکند

او هیچگاه نمیفهمد که ناموس انسانیاش را بر باد داده است

عجیبه

Sun, 05 Jun 2011 23:45:18 GMT

گاهی فکر میکنم اگر بودی چه میشد

عجیبه، اصلن فکر نمیکنم حالا که نیستی چه شده است

نبودن تنها فکر ِممکنی است که در ما خانه میکند

بودنها گویا هیچ به حساب نمیآیند

بودنها گویی باید باشند

این نبودن است که خود را تحمیل میکند

چرا بودنهایمان را نمیبینیم

چرا نبودنها را جستجو میکنیم

موجود غریبی هستیم ما آدمها

شاید هم آدم نیستیم ما آدمها

افـــــــــــهم

Wed, 01 Jun 2011 08:07:23 GMT

فکر نکن آنچه فکر میکنی درسته

فکر نکن هرچی که فکر میکنی درسته، حتمن درسته

شاید فکر کردن راهی باشه برای درست انتخاب کردن،

اما هر انتخابی فکر نکن درسته

بخاطر داشته باش، همه ی کسایی که اشتباه کردند،

اولش فکر میکردند که کارشون درسته

فکر نکن وقتی داری منو میخونی،

با خودت بگی نه بابا طرف کارش درسته

نه بابا هر نوشته ایی دلیل درستی نویسنده ش نیست

حرف حساب کیمیاست به نویسنده ش مربوط نیست

روزها بیهوده نیستند جان من

روزها خالی از تجربه نیستند جان من

روزها با ما تعارف ندارند جان من،

هر ثانیه و دقیقه اش، هم حساب داره و هم کتاب

بی حساب و کتاب، کارت زاره جان من

مادرم گفت :

Tue, 24 May 2011 09:25:09 GMT

مادرم گفت :

روزی که نبودم

حسرت نخور برای نبودنم

اگر خوب نگاه کنی

میبینی نگاهِ من

که هست نگرانِ نگاهِ تو

نگو با خود

اگر بود چه میکردم

نگو سایهیِ مهربانی گم کردم

اگر خوب نگاه کنی

گم نکردهایی نگاهم را

هر زمان مرl یاد کنی

سایهام را سایهبان کردهایی

مادرم گفت :

تا هستی، هستم کنار ِتو

از یاد نرفتهام

اگر یاد کنی

مادرم گفت :

اشک نریز، نگاهم بارانیست

دستهایم برای نوازشت

انباشته از مهربانیست

هر چند نیستم در کنار ِتو

اما نگاهم هست در نگاهِ تو

مادرم گفت :

هر وقت مرا یاد کنی

روز ِمادر است و روز ِمهربانیست

چشمه را در زلال اشک

Mon, 23 May 2011 01:15:35 GMT

ستاره را

در نگاه شب تماشا کن

خورشید را

در نگاه عشق

فردا دیر است، امروز بیا

Sun, 22 May 2011 01:19:16 GMT

فردا دیر است

امروز بیا

وقت طلاست

غنیمتیست آمدن

فرصتی نمانده است

آن لحظهی طلایی

که قرار دیدار ماست

امروز در میعاد خویش

بیقرار دیدار است

فردا دیر است

امروز بیا

فردا نگاهم گم میشود

فردا دلم از سراب انباشته میشود

فردا تازگی دیدار ما

نقش بر آب میشود

امروز بیا

لحظهی دیدار را منتظر نکن

فردا ماه در خسوفِ خویش پنهان میشود

نگاه ما اسیر تاریکی میشود

فردا نگاه سایهها معرکه گردان میشود

امروز بیا

فردا دیر است